Molenhoeks Makkie door Toine
Molenhoeks Makkie,
Ondanks de aanwezigheid van slechts 2 hillers, toch een verslag van het Makkie. Waarom? Omdat het een mooie cross is met stevige klimmetjes. De ultieme test voor de zevenheuvelenloop volgens de organisatie. Een goede loop training voor alle survival runs die nog gaan komen. De omstandigheden waren super. On survivals. Windstil met een zonnetje.In het startvak, sneller dan 40 min voor de 10 km, zie ik Jurre aan komen lopen. Hij komt in het zelfde vak staan. Heb ik mijn nieuwe 7hills shirt voor het eerst aan. Hij niet. Wel loopt hij in een 7hills lange broek. Ik dacht dat zal ook wel bij de training horen: afzien van de hitte met kokende kuiten.Als eerste startte de 5 km. 5 minuten later de 10. We zijn samen gestart vrij vooraan. De startlijn was smal wat redelijk wat rust op het parcours gaf. Mijn doel was de tijd van vorig jaar te verbeteren en m’n hardloop maat voor te blijven. De eerste km ging over de weg naar het bos. In het bos meteen het eerste klimmetje. Tijdens de afdaling kwam Jurre mij voorbij met 7mijls stappen. Ooh jee aanhaken! Van te voren had ik geschat dat Jurre sneller zou lopen. Maar ja het is een wedstrijd en die wil je winnen. Ik kon Jurre redelijk bijhouden. Heuvel op werd de afstand kleiner. Heuvel af ging hij er weer met een vaart vandoor. De meeste klimmetjes zitten in het begin van het parcours met rond de 5 km de klim van de Heumense schans met loszand. Ploeteren! Bovenaan redelijk wat toeschouwers, ballonnen en muziek. Her en der langs het parcours stonden muziekanten; gitaristen, saxofonisten en trommelaars.
De eerste 6 km was ik nog druk bezig met mijn hardloopmaat. Of hij me niet te dicht op de hielen zat. Hij heeft een vele betere eindsprint dan ik. Ik moet hem van te voren lossen, wil ik van hem winnen.
De km 5/8 zijn redelijk vlak en gedeeltelijk over een fietspad. Daarna duik je weer een modderpad op het bos in, down hill. Een smal slingerend pad met veel boom wortels. Ik zag Jurre omlaag vliegen. Nou ja, zien vliegen, hier raakte ik hem uit het zicht. Dat down hill kwam weer abrupt aan zijn einde. Haakse bocht naar links en steil omhoog. Een echte kuitenbijter. Hier zag ik überhaupt niks meer. Boven komen, op adem komen en weer down hill, gassen, grote passen, grote passen. Uit het bos komend staat het publiek je op te wachten. Nog een rede om extra je best te doen. Bij de laatste bocht stonden de Meuleblazers je naar de finish te blazen. Voor me kon ik Jurre weer zien. De laatste loodje, nog aangemoedigd door kids en oma’s.
Snel naderende voetstappen van achter. Het zal toch niet waar zijn? Een laatste keer gassen. En met al m’n kracht pers ik er nog een flinke sprint uit om een onbekende voor te blijven. 40.49 (20ste)Top tijd. Jurre 40.27(17 de) Hij had bij de finish ook weinig over. Hij kende het parcours niet. En zo’n laatste klim die hakt er dan in.
Groeten Toine.
