Petra's verslag van de Knipe
Eerste bandje is binnen.
Na m’n allereerste survivalrun-ervaring in Beltrum wilde ik graag voor het einde van het seizoen nog een run meedoen. Ik heb nu een tijdje wat regelmatiger kunnen trainen en ben wel benieuwd waar ik sta. Aanvankelijk dacht ik aan Harreveld eind juni, maar dit bleek een ongelukkige timing i.v.m. een mtb-marathon de dag ervoor. Beltrum heeft me wel (pijnlijk) geleerd dat ik beter uitgerust aan een run kan beginnen. Toen kwam ik de avond ervoor net terug van een week wintertraining in Schotland. Niet handig..
De keuze valt op De Knipe (28 mei). Een stukje verder rijden.. Na wekenlang zon met lekkere temperaturen, staat voor de dag van de run (m.n. in het noorden van het land!) regen en een straf windje voorspeld. Ach.. zo koud als in januari kan het in ieder geval nooit worden ;). Samen met 2 vrienden (Andy en Frances) heb ik me ingeschreven voor de 7km recreanten. Het is een individuele run, maar we hebben dezelfde starttijd aangevraagd. Mijn doel voor die dag: bandje behouden.
Onze starttijd is vrij laat: 17.15u. Voordeel is wel dat ik niet in alle vroegte de deur uit hoef. Ik vertrek ’s middags vanuit een zonnig Nijmegen richting noorden. De bewolking neemt steeds meer toe, maar het blijft vooralsnog droog. Ruim op tijd kom ik aan in De Knipe, waar ik al een aantal survivallers zie zwoegen in een kraanhindernis boven het water. Ik heb er veel zin in!
Na een stukje inlopen komt een kwartier voor onze start de voorspelde regen alsnog met bakken uit de hemel. Maar wat maakt het eigenlijk uit.. nat worden we toch! Dat is al het geval bij hindernis nummer 1, die door het water gaat. T.o.v. Beltrum echter een warm badje..
De run blijkt uiteindelijk heel goed te doen. Het is dit jaar voor De Knipe een jubileumjaar (10e run) met daarbij een record aantal deelnemers (2300 verdeeld over 3 dagen). De groepen zijn echter goed verspreid en van echte drukte met wachttijden hebben we geen last. We kunnen bijna overal vrijwel meteen de hindernis in. Frances wil haar eigen tempo lopen en ik zit samen met Andy al snel vooraan in onze startgroep. Die plek kunnen we de rest van de run zonder veel moeite vasthouden. De hindernissen zijn niet moeilijk en overwegend enkelvoudig. Voor de eerste ervaring met een survivalrun is dit een mooie start. Achteraf had er voor mij wel iets meer uitdaging in mogen zitten. Maar het is een mooie opsteker na Beltrum.
Precies anderhalf uur later bereiken we de eindbel. Yes, m’n eerste survivalbandje is een feit! Na een (lauwe) douche nog even terug naar de tent voor de voorlopige uitslagen… 8e bij de dames! M’n doel voor die dag is ruimschoots behaald en dit proeft zeker naar meer.
