Verslag Vollenhove
7Hills “In the Wetlands”
Zaterdag 12 november 2011 was de survivalrun in Vollenhove, 3 weken na Neede. Echt veel tijd voor herstel was er niet. Dat heb ik wel gemerkt aan een onderbeenblessure, waarschijnlijk de combinatie van een eerdere enkelverzwikking tezamen met de belasting van Neede er bovenop. Net redelijk hersteld van dit kwetsuur begon ik, gewapend met een enkeltape, en onder begeleiding van “mental coach” Claudia, aan de run: 13km met 49 hindernissen. Met mij (RUC) verschenen ook Sven (BSC), Jos (BSC), Dennis (RUC) en Olaf (13km recr) aan de start. Weer een mooie vertegenwoordiging van 7Hills .
Om 09.00u stond Olaf bij me op de stoep. Fiets op de auto, alle benodigde spullen bij de hand. Niets vergeten? Vanuit Nijmegen via Bemmel (om Claudia op te pikken) richting het Noorden. Olaf was net terug van vakantie, dus wel benieuwd hoe het zou gaan na een paar weken rust. Ook ik voelde de nodige spanning. In Neede had ik de hindernissen van te voren kunnen ‘proefdraaien’. Nu was het afwachten wat er op het programma stond. En gaat m’n enkel het zonder al teveel problemen redden? Maar al gezellig kletsend bereikten we na anderhalf uur onze bestemming. We hadden er zin in! De parkeerplaatsen stonden netjes aangegeven en niet veel later had de auto een plekje. Ruim op tijd arriveerden we bij de sporthal en al gauw werden Sven en Jos gespot. Ze waren er ook klaar voor. Het weer was uitzonderlijk goed voor de tijd van het jaar (graadje of 10 met een zonnetje en niet veel wind). Het water was wel koud, zo werd er gewaarschuwd. Toch de benen maar ff insmeren met vaseline dan.
Inmiddels was ook Dennis gearriveerd. Nadat Sven en Jos waren gestart en ik me had omgekleed, was het tijd voor een warming-up. De dames van de RUC zaten allemaal in dezelfde groep, uitgezonderd m’n veteranen-concurrente, die een paar startgroepen later was ingedeeld. Om 12.25u begon ik aan m’n run, uitgezwaaid door Claudia en Olaf. De illusie om m’n vrouwelijke concurrenten bij te kunnen houden was al vrij snel vervlogen. Ik had me echter ook voorgenomen om de run te volbrengen en bij voorkeur zonder al te veel problemen met m’n enkel. Dus niet forceren en rustig starten.
Het begon al meteen vrij pittig. Stukje lopen met een (gevulde) melkbus, die we vervolgens onder een kruipnet moesten meenemen. Hierbij was ik ff minder blij met m’n klein/maar/fijn postuur.. pfff. Daarna een paar enkelvoudige hindernissen. Palletloop over het water: flink tempo aanhouden, elke pallet een voetje, dan was het goed te doen. De temperatuur van het water viel in eerste instantie wel mee, maar in het begin waren de doorsteken dan ook niet zo diep. Onderweg (en dat bleef zo) aardig wat modderige/zompige en onregelmatige ondergronden zoals gewend in een run. Rustig doorlopen, ja m’n enkel hield zich nog goed . Weer een kruipnet, een paar enkelvoudige hindernissen (al dan niet vanuit de sloot) en vervolgens een combi vanuit het water (schuine apenhang omhoog, enteren, en vervolgens weer schuine apenhang terug). Hier zag ik voor het laatst een dame uit m’n startgroep. De hindernissen die volgden waren goed te doen. M’n looptempo lag dusdanig dat ik weer voldoende hersteld was bij de volgende hindernis. Ik kende het gebied van de Wieden/Weerribben al van het water en het riet. En ook dat laatste hadden ze mooi verwerkt in de run. Steen mee en volg het lint door het riet. Heerlijke ondergrond, zo langs de waterkant (met recht ‘veno in the wetlands’). Halverwege mochten we de steen weer inleveren en vervolgden we het laatste stuk door de rietvelden. Tot aan de waterkant, waar een schip midden in het water lag. Hier moesten we via een pallet loop naartoe en vervolgens vanaf de boot weer via een apenhang naar de overkant. Daarna volgden wat enkelvoudige en combi hindernissen in het Kadoelerbos (ff geen water, ook wel lekker) en vervolgens de kraanhindernis bij de Kadoelerbrug. Zo, die was hoog..! Vanaf de kant liepen we een net op (bovenlangs, dat was een meevaller), daarna kregen we een stuk of 5 enten touwen (minimaal 5 meter boven het water..), vervolgens moesten we een verticaal net onderdoor, een apenhang naar beneden en een laatste stukje horizontale apenhang naar de overzijde. Vooral niet teveel naar beneden kijken! Nog 28 hindernissen te gaan. Claudia bleef intussen regelmatig in beeld: “gaat goed, armen lekker ontspannen en bij het klimmen: gebruik je benen Pé”. Thanx Clau ! Bij de dikke balk swing stond een orkestje voor een extra oppepper. Of het geholpen heeft? De swingover lukte in ieder geval zonder problemen. Zelfs de triangels en ringen verderop haalde ik in één keer. Gelukkig maar want het was het laatste deel van een combi, en je wordt er niet vrolijk van als je de hele riedel dan weer moet overdoen. Bij sommige hindernissen waren de touwen inmiddels spekglad als je net uit de modder stapte. Knijpen! Na hindernis 37 kregen we een boomstam mee. “Hier hebben we een mooie selectie voor de dames” werd me door de vrijwilliger toegeroepen. Ik dacht nog: wat is het verschil?? Ook hier was ik weer even niet zo blij met m’n klein/maar/fijn postuurtje. Hardlopen was er al helemaal niet meer bij. Onderweg moesten we een duiker door (gelukkig blijft hout drijven ) en een paar hindernissen nemen. Hout neerleggen, hindernisje nemen, last weer op je schouder, en verder.. Het hakken zelf was hindernis 42. Wat dúúrde dat voordat ik die stam eindelijk in tweeën had! Met de laatste krachten, nog een paar flinke slagen, hèhè.. Even verder mochten we de stammen in een container gooien. Zo, die was ik kwijt! Echter meteen erachteraan boogschieten.. Indien gemist moesten we een strafrondje rond een sloot lopen. Ff m’n rust gepakt en gelukkig: raak! Verderop bij een loopnet stond de tekst ‘wat zie je eruit’. De bouwers wisten nog ff een glimlach op m’n vermoeide gezicht tevoorschijn te toveren ;).. Dat was hindernis 45, nog 4 te gaan. We zijn er bijna, ff volhouden.. de laatste loodjes. Voor de eindhindernis nog ff flink doorpakken in een lange apenhang over een dik touw. De eindhindernis zelf was goed te doen.
Na 2.46.47 kon ik uiteindelijk de bel luiden. Bandje behouden en m’n enkel heeft het goed overleefd. Daarmee was mijn doel voor die dag behaald . Ook Olaf bleek z’n run met goed gevolg te hebben afgelegd, in 2.48.25. Super Olaf, zelfs na een reis naar Mexico weet jij je mannetje te staan! Onze kampioen Dennis had, zo zagen we later, een geweldige tijd neergezet van 1.47.09. Chapeau! Maar ook Sven en Jos hebben het gered: 7 km in respectievelijk 1.15.55 en 1.40.21. Super gedaan mannen! En last but not least: thanx voor je mentale ondersteuning en goede zorgen Clau!!
