Wedstrijdverslag Harreveld
Zondag 19 juni, het is zover!
Vlak voor de start van onze koppelrun vroeg Jurre nog aan
mij of ik alles onder controle had. ‘Geen last meer van mijn darmen’ zei ik
nog. Aan de reactie van Jurre was te merken dat het daar niet over ging maar of
ik de zenuwen nog onder controle had. Wist ik dat? Ik zei: (volledig in strijd met de waarheid) ‘het
gaat wel’ en dacht aan mijn gestelde doelen:
1. bandje behouden (alles halen en niet kwijtraken zoals in 210)
2. tijd survivalrun Harreveld 2010 verbeteren (2:33:03 uur)
3. een voor ons bekend koppel verslaan in zelfde tijdvak.
Duidelijk was wel voor mij dat er aardig wat op het spel
stond, zeker ook omdat ik nog vlak voor
de start een weddenschap met Jurre had afgesloten dat we binnen 2 uur zouden
finishen.
Waar ik al bang voor was gebeurde, Jurre na het startsein er
als een haas vandoor. Ik begreep hier niet helemaal de bedoeling van maar ging
maar hijgend achter hem aan. Later bleek dat hij dit fijn vond, hoefden we niet
te wachten bij de hindernissen, zuur!
Na enkele hindernissen merkte ik dat we wat waren uitgelopen
en dat dat eigenlijk wel fijn was, we konden in een lekker ritme lopen en
hindernissen nemen. Het voordeel van deze run was dat ik het redelijk kon
vergelijken met 2010, nu ging alles veel beter, makkelijker maar vooral ook
sneller. De verzuring na het nemen van een hindernis viel ook wel mee.
Apenhangen, netten, swing-overs, lopen met balkjes niets
leek te gek tot het moment dat we bij het ‘balkjes’bos aankwamen, ongeveer 15
vierkante balkjes op schouderhoogte waar je overheen moest, ik kan jullie
vertellen dat dit niet fijn was. Jezelf opdrukken en koprol over de balk was
een mogelijkheid maar erg zwaar, borstwaardsom leek het makkelijkste maar
absoluut niet fijn, je ‘mannelijkheid’ ging verloren! Even verderop waren zelfs
de korte touwtjes gehaald, nu wist ik dat het echt wel goed ging.
'We kunnen de tijd nog halen’, hoorde ik voor me, Dit klonk
goed, even tandje er bij en op naar de finish. Een mooie hindernis die we
praktisch gelijk konden klimmen. Na het geven van een ‘bedank’ hand al hangende
aan een touw, tikten we samen het laatste touw aan en bellen maar,
tijd:1.55.34. We hadden het gehaald!
Nu begrijp ik pas waarom er een aantal mensen zijn die vlak
voor de start ‘veel plezier’ zeggen in plaats van ‘veel succes’. Dit smaakt
naar meer!
Jurre bedankt!
Tot de volgende training, groet Rico
