Het bestuur van 7 Hills Survival

Casper, Voorzitter van de vereniging.

In 2000 vroeg een vriend of ik zijn startnummer voor Beltrum over wilde nemen. Hij kon de wedstrijd niet lopen. In mijn diensttijd had ik al wel eens een stormbaan genomen en verder had ik mijn conditie best op orde dus ik heb meegedaan aan Beltrum. De wedstrijd der wedstrijden! Daar kwam ik ook achter. De eindhindernis heb ik zeven keer over moeten doen en om te herstellen had ik een deken over mijn schouders geslagen om niet te veel af te koelen. Mijn supporters riepen dat ik best mocht stoppen. Ik heb er bijna 4 uur over gedaan én ik heb ‘m uitgelopen zonder strafpunten. Ja, en toen gebeurde het. Dit zou mijn sport worden. Langzaam aan begon ik vaker aan wedstrijden mee te doen. Opeens hing er een touw in het trappengat in mijn huis om te oefenen en na heel wat jaren mocht ik in het bos waar de vereniging nu zit een aantal touwen weghangen om te trainen. Hier en daar scharrelde ik netten, autobanden, ladders en touwen bij elkaar. Collega’s vroegen of ze ook langs mochten komen en daar groeide mijn eenmansbaan uit tot de officiële vereniging van vandaag de dag. Roy en Michel raakten ook bevlogen en samen hebben we 7-hillssurvival opgericht. Ondertussen heb ik opleidingen gevolgd en kan ik ook nog eens onderbouwde, op maat gemaakte trainingen verzorgen. Ik ben trots op onze baan, op de prestaties van de mensen die er komen sporten en de sfeer die we samen weten te scheppen.

Michel, Penningmeester van de vereniging.

Mijn eerste aanraking met de survivalsport was is 2003. Met een aantal collega’s ging ik voor het eerst mee naar Beltrum. Door een sloot waar het ijs nog op lag, met je koude handen het touw in en met compleet verzuurde armen het laatste straatje klimmen. Geweldig, ik was verkocht, dit was een sport die bij me paste. Door prachtige landschappen lopen, houthakken, apenhang onder lange stukken touw en vele andere prachtige facetten.    Sindsdien heb ik elk jaar in Beltrum meegedaan.  Het was vervolgens bijna vanzelf sprekend dat ik in 2008 op het baantje van Casper  mee ging trainen.  Nog later  hadden we een prachtige trainingslocatie waar ik echt trots op ben. We streven als bestuur en met de in totaal 5 trainers naar een professionele en gevarieerd  trainingsaanbod. Bij ons ga je regelmatige stuk. De vereniging is niet te groot wat ten goede komt aan de sfeer. Ik voel me er thuis.

Roy,  Secretaris van de vereniging.

In 1995 werd ik door een toenmalige collega van mij gevraagd of ik mee wilde doen met een survivalrun georganiseerd door PI de Kruisberg. Een beetje hobbelen door de weilanden met wat hindernissen was de uitleg over wat een survivalrun zou inhouden. Ongetraind, maar voorzien van een goede basisconditie zag ik geen belemmering om mee te doen.
Maar........dat hobbelen werd afzien en "wat hindernissen" voelden als het bedwingen van de Mount Everest. Waar was ik aan begonnen ???
De run volbracht en een geweldige ervaring rijker besloot ik dat ik hier meer mee wilde gaan doen. Zeker het mentale aspect sprak mij zeer aan ! In mijn directe omgeving bestond er geen vereniging dus heb ik mijn plannen in de ijskast moeten stoppen.
Tot een aantal jaren terug op initiatief van Casper een mogelijkheid is ontstaan om te trainen. Samen met Michel en Casper begonnen we de baan uit te breiden en verzon iedereen om beurten een training. Gezien het feit dat er steeds meer mensen mee wilden trainen, zijn wij in 2009 officieel gegaan en zijn wij een vereniging begonnen. Op dit moment hebben we een fantastische vereniging met 5 instructeurs en enkele 10-tallen leden. 
Wat mij aantrekt in de survival ? Dit is niet in 1 woord te beschrijven. Deze sport heeft alles, duur, kracht, uithouding, explosiviteit, creativiteit, mentaliteit, maar boven alles maakt deze sport je als mens completer en sterker. Op het moment dat je denkt dat je stuk zit, ben je echter nog niet op de helft van je kunnen. 
Ik zie dit iedere keer weer bij de nieuwe leden. De kick is om te zien dat ze een basale conditie hebben en nog nooit een touw hebben vastgehad, anders dan dat ze veters hebben leren strikken, tot het moment dat ze ruim een half jaar later hun eerste run hebben gelopen en met een glimlach van oor tot oor over de finish komen......met behoud van het bandje. Dit beeld en de herkenning van het gevoel na mijn eerste run, maakt dit de mooiste sport die er is !!! Samen met onze instructeurs, onze locatie, onze sfeer en onze groeiende resultaten, maakt het dat ik supertrots ben op onze vereniging, op wat we bereikt hebben en wat we in de toekomst nog zullen gaan bereiken.